روز گذشته، برخورد اتوبوس زائران ايرانى با يك دستگاه كاميون در بدره عراق 30 مجروح برجاي گذاشت.

ستاد هدايت بحران وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكى اعلام كرد: مقارن ساعت 15:13 بعد از ظهر شنبه بيست و چهارم آذر ماه سال جاري، به دنبال برخورد اتوبوس زائران ايراني با يك دستگاه كاميون در بدره عراق 30 تن مجروح شدند.

بر اساس اين گزارش تعداد مسافران اين اتوبوس 39 تن بود كه تمامى آنها از شهرستان گلپرواز اردبيل عازم سفر زيارتى بودند، اما پس از عبور از مرز با ورود ناگهانى يك نفر شتر به جاده در 4 كيلومترى استان «كوت» عراق، راننده اتوبوس براى جلوگيرى از برخورد با اين شتر به سمت چپ منحرف شد كه در نتيجه آن، با يك دستگاه كاميون تصادف كرد.

به گزارش اين ستاد، به دنبال وقوع اين حادثه، 30 سرنشين اتوبوس، مصدوم و به وسيله اتومبيل‌هاى شخصى و امنيتي عراق به درمانگاه كوت منتقل شدند و با انجام اقدامات اوليه درماني، چهار تن از مجروحان بدحال، بسترى و 26 مجروح ديگر از سوى اتومبيل‌هاى شخصى و امنيتى عراق به مرز ايران هدايت شدند.

اين گزارش حاكيست كه مقارن ساعت 16:30، به دنبال اطلاع اين حادثه و برجاى ماندن تعدادى مجروح به مركز فوريتهاى پايانه مرزي، مركز فوريتهاى اورژانس «115» مهران در جريان قرار گرفت و به اين ترتيب با اعزام شش دستگاه آمبولانس، اين مصدومان كه هشت تن از آنان زن بودند به بيمارستان امام‌خمينى (ره) مهران منتقل شدند.

بر اين اساس چهار تن از مجروحان پس از انجام اقدامات اوليه به بيمارستان امام‌خمينى (ره) ايلام انتقال داده شدند و 22 تن ديگر از مجروحان كه وضعيت عمومى آنها مناسب گزارش شده است، در حال حاضر در بيمارستان امام‌خمينى (ره) مهران بسترى هستند.

منبع:پايگاه خبرى ابنا

ارسال به : * * * * * * * * * *

... براى نابودى اسلام بايد از راه‌هاى گوناگون استفاده كرد ؛ ابتدا بايد از انتشار اسلام در غرب جلوگيرى کرد زيرا مردم غرب در حال گرايش به اسلام هستند ؛ و غربي‌هايى که مسلمان مي‌شوند گاهى تعصبشان بيشتر از ديگر مسلمانان است ...

خانم «آيان هيرسى على ـ Ayaan Hirsi Ali » خواستار نابودى جهان اسلام از طريق اقدام نظامى شد!

آيان هيرسى كه يك ناشر و فعال اجتماعى اهل سومالى و ساكن هلند است و به دليل ديدگاه‌هاى شديدا ضد اسلاميِ خود به "سلمان رشدى دامن‌پوش" مشهور گرديده شده است، خواستار نابودى اسلام با استفاده از ابزارها و روش‌هاى نظامى شد.

به گزارش "آسيا تايمز" وى در پاسخ به اين سؤال که: «آيا منظور شما از اسلامى که بايد هدف قرار بگيرد اسلام راديکال است؟» پاسخ داد: «تمام اسلام بايد هدف قرار بگيرد و تمام اسلام بايد نابود شود!» وى ادامه داد: «در حال حاضر بحث در مورد صلح بيهوده است».

وقتى خبرنگار با تعجب از وى سؤال كرد: «اين که مى گوييد که اسلام را بايد شکست داد، آيا منظور شما اين است که يك و نيم ميليارد مسلمان بايد نابود شوند؟!» گفت: «ما در حال حاضر با اسلام درحال جنگ هستيم و جنگ حد وسط ندارد. براى نابودى اسلام مي‌توان از راه‌هاى گوناگونى بهره‌بردارى کرد؛ ابتدا بايد از انتشار اسلام در غرب جلوگيرى کرد زيرا مردم غرب در حال گرايش به اسلام هستند. بايد آنها از قبول اسلام بازداشته شوند؛ زيرا کسانى که مسلمان مى شوند گاهى تعصبشان بيشتر از ديگر مسلمانان است. شما سوزاندان علائم و آدمک‌ها را پايان دهيد آنگاه با چشم خودتان ببينيد  و عضلات خود را پيچ دهيد و بگوييد : اين يک اخطار است؛ و اين وضعيت را بيش از اين تحمل نخواهيم کرد؛ آنگاه زمانى فرا خواهد رسيد که شما خواهيد توانست بر دشمنتان پيروز شويد».

از هيرسى سؤال شد: «آيا براى نابود کردن آنها بايد از قدرت نظامى استفاده شود؟» وى پاسخ داد: «با هر وسيله ممکن بايد با آنها مبارزه کرد زيرا اگر شما اين کار را نکنيد مجبور خواهيد بود با احتمال نابود شدن زندگى کنيد».

 منبع: پايگاه خبرى ابنا

ارسال به : * * * * * * * * * *

بسمه تعالی

قربانی چیست؟
قربان عبارت از کارهای نیکی است که انسان به وسیله آن بخواهد خود را به رحمت خداوند نزدیک کند، بنابراین عمل نیکی که انسان انجام دهد تا بدان وسیله خویشتن را به رحمت حق تعالی نزدیک سازد آن کار را قربان گویند؛ مانند فرمایش رسول اکرم صلی الله علیه و آله که فرمود: نماز موجب تقرب و نزدیکی هر پرهیزکار به رحمت پروردگار است.
بدیهی است که مراد از تقرب به خدای تعالی، قرابت زمانی و مکانی نیست چرا که بین خالق و مخلوق هیچگونه خویشاوندی وجود ندارد بلکه منظور آن است که از راه طاعت و انجام کارهای شایسته می‌تواند مشمول الطاف الهی قرار گرفته و به رحمت او نزدیک شود.
از جمله اعمالی که حجاج در روز دهم ذیحجه در سرزمین منا انجام می‌دهند کشتن شتر، گاو و یا گوسفند و انفاق آن به مستحقین است تا به وسیله این عمل نیک به رحمت پروردگار نزدیک شوند که آن را قربانی گویند.

قرباني، رمز فداکاري و از خود گذشتگي و دادن جان، در راه محبوب و حد نهائي تسليم در برابر معبود است.

يعني همچنانکه خون اين قرباني را در راه تو اي خالق يکتا، بي دريغ مي ريزم، حاضرم بدون هر گونه تعلل، در راه دفاع از حريم دين و اجراي فرامين آسماني تو، از جان خود نيز بگذرم و خون خود را تقديم پيشگاه اقدست نمايم و بگويم :

" به نام خدا، روي خود را بسوي خداوندي مي گردانم که آسمانها و زمين را پديد آورده است، در حاليکه خواهان حق و متمسک به اسلامم و از مشرکين نمي باشم. بحقيقت که نماز و قرباني من، مرگ و حيات من، مختص به خداوندي است که پروردگار جهانيان است. بارالها، (هرچه که دارم از موفقيت براي عبادت و بندگي) از تو و براي تو است " .(1)

و چشم دنيا را به هزاران سال پيش بر مي گردانيم و صحنه عجيب و تکان دهنده اي از معرفة الله و تسليم در برابر معبود را می بینیم که پدري پير و کهنسال با چهره ای نوراني که آثار عظمت و جلالت روحش از سيماي متين و آرامش نمايان است، در همين وادي، ايستاده و آستين، بالا زده و تيغ برنده اي در دست گرفته است، در حاليکه فرزند جوان خود را که اندامي موزون و رخساري زيبا دارد، بر زمين خوابانده و با قوت قلبي تمام، تيغي برٌان، به گلوي فرزند جوان مي کشد که : " فرزندم من ماموريت الهي دارم که ترا ذبح کنم." (2)(3)

فرزند جوان هم، بي ترس و وحشت و خالي از هرگونه ترديد واضطراب، حنجر خود را در اختيار پدر نهاده که: " پدر، به آنچه که مأمور گشته اي، عمل کن ، که من هم به خواست خدا از صبر کنندگان خواهم بود. " (4)

راستي که اين درجه از اخلاص در عبوديت، در خور آن مرتبة از لطف و عنايت حضرت باري است که مي فرمايد: "ذبح عظيمي فدايش کرديم." (5)

گوسفندي از جانب خدا، به وسيله جبرئيل امين فرشته مقرب الهي، به جانب ابراهيم (عليه السلام)، اعطا گرديد که در عوض اسماعيل(عليه السلام)، آنرا ذبح نمايد.(6)

و تقدير بالاتر آنکه، براي تعظيم و بزرگداشت اين قدرت ايماني و نيروي اخلاص و تسليم در برابر خدا، مقرر شد که هر سال در موسم حج، در وادي مني، اين خاطره توحيد و خدا دوستي، تجديد شود و به دست حجاج و زوار بيت محرم، گوسفند، گاو و شتر (درحد توانايي افراد) ذبح گردد، تا آن صحنه فوق العاده درخشان توحيد و فداکاري و از خود گذشتگي آن دو عبد موحد مخلص (ابراهيم و اسماعيل) در راه خدا، براي هميشه در دنيا، زنده بماند و سندي کاملا محسوس و مشاهد، در دست عائله بشر، براي نشان دادن شرف آدميت باقي باشد.

اسرار و حکمت قربانی:
فدا کردن مال و انفاق آن در راه خدا از جمله اسرار و حکمت‌های قربانی است.
کشتن حیوان در مراسم قربانی اشاره به کشتن نفس اماره است و مرد خداشناس با شمشیر برنده عقل و ایمان، حیوان نفس را که به طور دائم وی را به کارهای زشت وا می‌دارد مقتول سازد و خانه دل را از لوث نفس لئیم پاک گردانده، آن را در راه حق و پیشگاه محبوب قربانی کند و حج اکبر نماید که اگر نفس اماره و خواهش‌های او کشته نشوند و آرام نگیرند هرگاه تمام نعمت‌ها و ثروت‌های دنیوی در اختیارش باشد و زمین و آسمان را ببلعد باز هم سیر نمی‌شود و ندای هل من مزید دارد.
در روایات می‌خوانیم اولین قطره خون قربانی که ریخت، خداوند گناهان صاحبش را می‌بخشد، اوقاتی که به خاطر تولد نوزاد یا ورود مسافر یا دفع بلا، گوسفند ذبح می‌شود، در روح و روان و حرکت اهل خانه شور و نشاطی پدید می‌آید.
به هر حال، ذبح صدها هزار گوسفند و نحر هزاران شتر، یک جلوه و زیبایی دارد، مظهر روحیه ایثار دسته جمعی است که خود از شعائر الهی است.
الف) سیر کردن گرسنه‌ها
یکی از اسرار قربانی سیر کردن گرسنه‌ها است قرآن در این باره می‌فرماید: «فکلوا منها واطعموا القانع والمعتر»؛ از گوشت‌هایی که قربانی می‌کنید هم خودتان میل نمائید، هم به قانع و معتر بدهید. قانع، فقیری است که به آنچه می‌گیرد، قانع است. معتر، فقیری است که علاوه بر تقاضای کمک اعتراض هم می‌کند. این نشان دهنده بینش وسیع اسلام است که در تقسیم گوشت و اطعام، پای‌بند تملق یا دعا و تواضع فقیر نباشید؛ او را سیر کنید، گرچه با شنیدن زخم زبان باشد.
ب) تقوا
هدف اصلی در مسأله قربانی، رسیدن به مقام عالی تقوا است. قرآن در این زمینه می‌فرماید: این قربانیان که زائران خانه خدا به هنگام توقف در منا ذبح می‌کنند، گوشت یا خون آنها به خدا نمی‌رسد، بلکه هدف از قربانی، شکوفا شدن روح ایثار و نشان دادن میزان عشق و قرب به خدا و تقوا است.

 www.shayesteh.blogfa.com

ارسال به : * * * * * * * * * *

زمينه شهادت

شخصيت بي نظير، جذاب و پر نفوذ امام جواد (ع) با پاسخگويي وي به سئوالات وشبهات وارده بر دين در محضر بزرگان تشيع و نيز مناظره با افرادي چون" يحيي بن اكثم" و" ابي داود" آن هم با سني كم و... موجب محبوبيت روز افزون امام جواد (ع) در بين مردم شد . اين محبوبيت ، زنگ خطر را براي دستگاه بني عباس به صدا درآورد .
مامون كه بر آن بود تا با زيركي خاص خود و كمك امّ الفضل و بهره برداري از جايگاه دامادي امام جواد (ع) به مهار وقايع روزگار خود خصوصا علويان بپردازد ، در روز پنج شنبه هفدهم رجب يا شعبان سال 218 از دنيا رفت.(بحار الانوار ج50 ص16 ، تاريخ الامم والملوك ج50 ص30 ) ومعتصم برادر وي با نگرشي ديگر به معادلات سياسي و اجتماعي وي روحيه سپاهي گري و نظامي گري به قدرت رسيده بود. وجود حضرت را هرگز تحمل نمي كرد، از اينرو پس از رسيدن به خلافت، امام جواد(ع) را از مدينه به بغداد فرا خواند كه در حقيقت اين فرا خواني، آغاز محدوديت و محصور كردن امام به شمار مي آيد.
بنابر روايات امام رضا (ع) ، امام جواد(ع) قرباني خشم و غضب شد ، خشم و غضبي كه ريشه در عجز و ناتواني دستگاه بني عباس در مقابل شخصيت و درايت حضرت داشت.
حكيم بن عمران مي گويد هنگامي كه حضرت به دنيا آمد امام رضا (ع) به ياران خويش فرمود : براي من فرزندي به دنيا آمده كه مانند " موسي بن عمران " درياها را مي شكافد و چون "عيسي بن مريم" مادر او مقدس و پاكيزه و پاكدامن است . سپس فرمود: اين فرزند من از روي خشم و غضب كشته مي شود و اهل آسمانها بر وي مي گريند. خداوند بر دشمن ستمگر او غضب مي كند و در مدت كوتاهي آنانرا به عذاب دردناك مبتلا مي سازد(بحار الانوار ج50 ص15 )
معتصم پس از رسيدن به خلافت و گرفتن بيعت، از وضعيت امام جواد (ع) و محل سكونت وي پرسيد كه در پاسخ به او مي گويند در مدينه به سر مي برند .
معتصم به "محمد بن عبدالملك زيات" كه سمت وزارت وي را در مدينه داشت ابلاغ كرد تا با احترام خاص امام جواد(ع) را با ام الفضل از مدينه به بغداد روانه سازد.
محمد بن عبدالملك نيز نامه معتصم را به علي بن يقطين داد و او را مامور روانه ساختن امام جواد(ع) به بغداد كرد.( بحار الانوار ج50 ص8 )
عمر مبارك امام در اين سال 218ه.ق بيست و سه سال بود و اين دومين سفر حضرت به بغداد بود. حضرت كه در سفر نخست به دستور مامون به بغداد فرا خوانده شده بوددر واكنش به پرسش اسماعيل بن مهران كه عرض كرد :
اي مولاي من ، اكنون كه مدينه را ترك مي كني براي شما نگرانم. تكليف چيست وامام بعد از تو كيست ؟
امام جواد(ع) با لبخندي معنا دار فرمود:" ليس حيث طننت في هذه السنه "، آنچه را كه تو گمان مي كني (براي آن نگراني ) در اين سال واقع نمي شود .
امام در سفر دوم خود و احضار وي از سوي معتصم ، در پاسخ به پرسش اسماعيل بن مهران كه عرض كرد: اي مولاي من، جانم به قربانت، مدينه را ترك مي كني، تكليف ما بعد از تو چه خواهد بود ؟
امام فرمود: " الامر من بعدي الي ابني علي " امر امامت و پيشواي بعد از من برعهده فرزندم علي (ع) است.(الارشاد ص328 ، بحار الانوار ج50 ص118 )
تاريخ به نقش چند نفر در به شهادت رساندن امام جواد(ع) اشاره مي كند كه آنان عبارتند از : معتصم عباسي، جعفر بن مامون برادر معتصم ، ام الفضل فرزند مامون و همسر امام جواد(ع) يحيي بن اكثم و احمد بن داود دو قاضي مشهور دربار.
بي شك نقش تحريك كننده فكري و فرهنگي را افرادي چون يحيي بن اكثم و احمد بن ابي داود كه در دوران مامون در مناظرات از حضرت شكست خورده بودند ،مهيا ساخته بودند. نقش جعفر بن مامون در شهادت حضرت نقش تحريك عواطف خواهرش كه فرزندي از حضرت نداشت و مورد كم توجهي حضرت قرار مي گرفت بود و معتصم را مي توان دستور دهنده قتل ، و ام الفضل را مجري آن بر شمرد.

آغاز توطئه

پس از شكست ابي داود قاضي مشهور دربار عباسي در خصوص اجراي حد سارق ، روح انتقامجويي و كينه از حضرت (ع) كه ناشي از دست رفتن جايگاه علمي خود در نزد خليفه دربار و مردم بود ، ابي داود را بر آن داشت كه معتصم تاثيرپذير را نسبت به امام جواد (ع) بدبين نمايد .
زرقان دوست نزديك و صميمي " احمد بن داود " مي گويد: .... " ابي داود براي من نقل كرد پس از شكست از" ابي جعفر" به قدري ناراحت شدم كه آرزوي مرگ كردم، بدين جهت روز سوم ( جلسه بحث ) نزد معتصم رفتم و گفتم : خير خواهي و نصيحت امير المومنين بر من واجب است كه اگر از آن سر باز زنم ناسپاسي كرده و سزايم آتش دوزخ است .
معتصم علتش را پرسيد ؟
به او گفتم : زماني كه امير الموُمنين فقهاءو علماء را در مجلسي گرد هم مي آورد تا به حل يك مسئله ديني دست يابد . و علما ء و فقها در مجلسي فتواي خود را اعلام مي كند در آن مجلس اعضاي خانواده ، وزراء ، فرماندهان ارتشي و ... حضور دارند و مردم نيز در بيرون به اين نكته آگاهي مي يابند كه خليفه فتواي علماء و فقهاء را كنار گذارده و راُي و فتواي كسي را مي پذيرد كه گروهي از امت به امامت وي معتقدند و وي را برتر و دانشمند تر از ديگران قلمداد مي كنند ؟
تكليف حكومت و علماي دربار چه مي شود ؟
چه حيثيتي براي آنان باقي مي ماند ؟ آيا چنين كاري زمينه انحراف افكار عمومي از خلافت و تمايل و توجه به ابي جعفر (ع) را مهيا نمي كند ؟
معتصم با شنيدن سخنانم رنگ چهره اش تغيير كرد و گفت :
جزاك الله عن نصيحتك خيرا .. خداوند به تو جزاي خير دهد بخاطر نصيحت خير خواهانه ات .
چهار روز پس از اين جلسه مناظره امام جواد (ع) به دست ام الفضل به شهادت رسيد .
تاريخ نويسان نحوه شهادت حضرت را به سه گونه مختلف روايت كرده اند .

روايت نخست:

معتصم به يكي از وزيران خود دستور داد تا امام جواد(ع) را براي صرف ناهار به خانه خويش دعوت و آن حضرت (ع) را مسموم نمايد .
معتصم تاُكيد كرد كه اگر امام جواد(ع) از پذيرش دعوت امتناع كرد به وي بگويند كه مجلس خصوصي است !
اين وزير ، امام جواد (ع) را براي خوردن نهار به خانه خويش دعوت كرد كه با اكراه و امتناع حضرت روبرو شد .
وزير با اصرار و تاُكيد فراوان و بيان اين مطلب كه : بسيار دوست دارم كه حضرت پاي خود را بر فرش منزل من بگذارد و خانه ام به قدوم وي تبرك يابد و دوست دارم يكي از وزيران نيز تو را زيارت و ملاقات كند ، حضرت را مجبور به پذيرش دعوت كرد .
امام بر سفره نهار با خوردن اولين لقمه احساس مسوميت كرد . از اينرو خواستار مركب خود براي رفتن از منزل شد . حضرت پس از خوردن آن لقمه در برابر اصرار وزير در خانه او فرمودند :
"خروجي من دارك خير لك "، در منزل تو نباشم براي تو بهتر است. امام جواد (ع) با همان حال مسموميت منزل را ترك كرد و آن روز و آن شب بر اثر مسموميت و ناتواني درد كشيد و سپس بيست ساعت پس از خوردن آن لقمه به شهادت رسيد .

روايت دوم :

ابن شهر آشوب روايت مي كند : پس از دعوت اجباري معتصم از امام جواد (ع) و استقبال ظاهري از آن حضرت (ع) ، معتصم "اشناس" فرمانده ترك سپاه خود را ، با هدايايي به نزد امام جواد (ع) و ام الفضل فرستاد .
وي ماُموريت داشت تا " شربت ريواس " ترش مزه اي را كه به همراه خويش داشت به حضرت بخوراند . اشناس پس از دادن هدايا و خوشامدگويي به امام جواد (ع) گفت : اين شربت خوش طعمي است كه با يخ خنك شده است و خليفه ، احمد بن ابي داود ، سعيد بن خضيب و بسياري از سر شناسان دربار نيز آن را نوشيده اند . خليفه دستور داده است تا اين شربت خنك را الآن ميل نمايي !
امام جواد (ع) شربت را گرفت و فرمود: اشكالي ندارد، شب آن را مي خورم ولي اشناس گفت : هم اكنون شربت خنك است و اگر بماند يخ آن آب مي شود و خاصيت خود را از دست مي دهد ، اكنون بايد ميل كني .
امام جواد (ع) با اطلاع از نقشه وي در حال اجبارآن را نوشيد.
مناقب ال ابي طالب ج4 ص379 ، بحار الانوار ج 50 ص 8

روايت سوم:

پس از به خلافت رسيدن ابواسحاق محمد بن هارون معروف به معتصم عباسي ، وي براي به شهادت رساندن ابي جعفر (ع) نقشه ها و حيله ها مي كشيد تا اينكه به ام الفضل ، دختر هارون و همسر امام جواد (ع) دستور داد تا حضرت را مسموم نموده و به شهادت رساند .
معتصم كه از احساسات زنانه ام الفضل خبر داشت و مي دانست وي ازامام جواد (ع) راضي نيست و امام جواد (ع) همسر ديگر خود "ام الحسن " را كه براي وي فرزند پسري بدنيا آورده است برام الفضل كه نازاست ترجيح مي داد، بهترين فرد براي به شهادت رساندن حضرت ديد.
ام الفضل همسر بي وفاي حضرت (ع) به دستور عمويش معتصم تن در داد .
از آنجا كه معتصم و جعفر مي دانستند كه امام (ع) انگور را بسيار دوست دارد زهري را در "انگور رزاقي " تزريق كردند و ام الفضل نيز نوزده دانه انگور به امام جواد (ع) خورانيد .
همين كه امام انگور مسموم را خورد، ام الفضل سخت اندوهگين و پريشان شد و شروع به بلند گريستن كرد .
امام جواد(ع) متوجه حركت خائنانه وي گرديد. رو به ام الفضل كرد و گفت چرا گريه مي كني ؟ به خدا سوگند خداوند تو را به زخمي لاعلاج مبتلا خواهد كرد و گرفتار بلايي خواهي شد كه توان بازگو كردن آن را براي كسي نداري .
بحار الانوار ج 50 ص 17

سال شهادت

ابن ابي ثلج بغدادي متوفاي 325 هجري در تاريخ ائمه ، محمد بن يعقوب كليني متوفاي 328 هجري در اصول كافي ، شيخ مفيد متوفاي 413هجري در الارشاد ، طبرسي امامي متوفاي قرن پنجم در دلائل الامامة ، علامه مجلسي متوفاي 1111 در بحار الانوار، محدث قمي متوفاي 1359 هجري . در منتهي الامال سال شهادت حضرت را 220 هجري مي دانند .

روز شهادت

ابن ابي ثلج بغدادي و محمد بن يعقوب كليني روز شهادت حضرت را سه شنبه ششم ذيقعده سال 220هجري قمري و محمد بن حرير بن رستم طبري سه شنبه پنجم ذيحجه سال 220 هجري دو ساعت پس از بالا آمدن آفتاب را روز شهادت حضرت خوانده اند .

مكان شهادت

همه محدثان و مورخان بالاتفاق مكان شهادت حضرت امام جواد (ع) را بغداد مي دانند .

پيشتر حضرت رضا (ع) درباره قاتلان امام جواد (ع) فرموده بود :
"فرزند من از روي خشم و غضب كشته مي شود و اهل آسمانها بر او مي گريند. خداوند بر دشمن ستمگر او غضب مي كند و در مدت كوتاهي آنانرا به عذاب دردناك مبتلا مي سازد ".
پيشگويي حضرت رضا (ع) عملي شد و جعفر بن ماُمون كه تحريك كننده خواهرش ام الفضل بود در همان روزهاي پس از شهادت امام جواد (ع) در چاهي افتاد و بر اثر ضربه اي كه بر سرش خورد دچار جنون گرديد و بقيه عمرش را با ديوانگي و جنون به سر برد .
معتصم عباسي كه دستور قتل حضرت را صادر كرد بيش از شش سال ديگر حكومتش دوام نيافت .
اما سر نوشت ام الفضل سر نوشت دردناكي بود كه حضرت امام جواد (ع) قبل از شهادت براي او ترسيم كرده بود ، دچار شدن به بيماري كه وي از گفتنش نيز اكراه داشت .
ام الفضل دچار بيماري داخلي و زنانگي شد كه توان بازگو كردن براي ديگران را نداشت. وي تمام دارايي هاي خويش را خرج درمان خود كرد اما معالجه نشد و در كمال فقر و تنگدستي جان خود را از دست داد .

شبکه اطلاع رسانی امام جواد (ع) www.ImamJawad.net

ارسال به : * * * * * * * * * *